Een werker met een eigen werkblad
Denk aan een collega die je een klus geeft en die alleen terugkomt met de uitkomst. Dat is een subagent. Claude Code geeft hem een taak, hij werkt in zijn eigen contextvenster met zijn eigen systeemprompt en toolrechten, en levert alleen het resultaat in. Een zoektocht door honderd bestanden of een volledige testrun belandt in zijn context, niet in de jouwe.
Die collega weet wel niets van jullie gesprek. Een subagent begint met zijn systeemprompt, de opdracht die Claude voor hem opschrijft, je CLAUDE.md, een momentopname van git status en eventuele skills die je vooraf laadt. Wat jullie net bespraken of welke bestanden al gelezen zijn, ziet hij niet. Een fork is de uitzondering: die erft het gesprek wel. Een subagent met het veld memory laadt ook zijn eigen blijvende geheugen.
Claude Code zet ze ook zonder vragen in. Brede zoekopdrachten gaan naar de ingebouwde Explore-agent, en met de standaardinstellingen draaien subagents die Claude vanuit het hoofdgesprek start op de achtergrond. Met Ctrl+B zet je een lopende taak zelf naar de achtergrond.
De ingebouwde subagents
| Naam | Wat hij doet |
|---|---|
| Explore | Snel en alleen-lezen door de code zoeken |
| Plan | Alleen-lezen onderzoek tijdens plan mode |
| general-purpose | Taken met meerdere stappen, waarin hij ook bestanden mag wijzigen |
| claude-code-guide | Beantwoordt vragen over Claude Code zelf, op Haiku |
Explore en Plan slaan CLAUDE.md en de git-status over, zodat ze snel en goedkoop blijven.
Zelf een subagent maken
Een eigen subagent is een Markdown-bestand met een YAML-kop. Alleen name en description zijn verplicht; de tekst eronder wordt de systeemprompt.
---
name: code-reviewer
description: Beoordeelt code op kwaliteit en goede praktijk
tools: Read, Glob, Grep
model: sonnet
---
Je bent een code-reviewer. Bekijk de wijziging en geef concrete,
uitvoerbare feedback over kwaliteit, veiligheid en goede praktijk.
Waar het bestand staat, bepaalt wie hem heeft. Bij dezelfde naam wint de bovenste:
- Beheerde instellingen, voor de hele organisatie
- De vlag
--agents, voor één sessie .claude/agents/in de repo, voor het project~/.claude/agents/, voor al je eigen projecten- De map
agents/van een plugin
Velden die je vaak nodig hebt: tools en disallowedTools om rechten te beperken, model (bijvoorbeeld haiku voor eenvoudig werk), permissionMode, maxTurns, skills om skills vooraf te laden, isolation: worktree om in een tijdelijke git-worktree te werken, en memory voor een eigen geheugenmap per agent. Met memory: project houdt de agent aantekeningen bij in .claude/agent-memory/<naam>/, die je kunt committen. Je kunt Claude ook gewoon vragen het bestand voor je te schrijven.
Wanneer wel, wanneer niet
Een subagent is zinvol als:
- De uitvoer lang is en je alleen de conclusie nodig hebt: tests, logs, een brede zoekopdracht.
- Je harde grenzen wilt. Een reviewer met alleen
tools: Read, Grep, Globkan niets wijzigen, en dat dwingt Claude Code af, niet de prompt. - Je een frisse blik wilt van iets dat niet zag hoe de code ontstond.
- Losse stukken werk tegelijk kunnen lopen.
Blijf in het hoofdgesprek bij heen-en-weer werk, bij stappen die veel context delen en bij kleine, gerichte wijzigingen. Een verse subagent moet eerst context verzamelen die jouw sessie al had, en is dan soms trager.
Het misverstand: een subagent geeft een beter antwoord
De best practices van Claude Code noemen dit als advies dat je kunt laten varen. Standaard is een subagent hetzelfde model, of een kleiner, op dezelfde taak. Je krijgt parallel werk, een schone context of een onafhankelijke reviewer, geen slimmer antwoord. En het kost tokens die meetellen voor je limiet. Zie wat Claude Code kost.
Wat dit betekent voor een team
Een subagent in een gecommitte .claude/agents/ geeft elke ontwikkelaar dezelfde reviewer of testrunner, met dezelfde toolgrenzen. Combineer hem met skills voor de werkwijzen van het team. Maar wat een subagent onderweg leert, verspreidt zich niet: zijn geheugenmap hoort bij die ene agent, en alleen in Claude Code. Een collega in Cursor of ChatGPT heeft er niets aan. Zie ook hoe het geheugen van Claude Code werkt.
Waar Bombos past
Gewone subagents beginnen elke keer opnieuw, met alleen de taak en de bestanden die ze krijgen. Bombos is een plugin die Claude Code en de andere AI-tools van het team één gedeeld geheugen geeft: teamkennis, regels die geleerd zijn uit eerdere correcties, en wat al in mail, documenten en repo’s staat, terug te volgen naar de bron. Eén ontwikkelaar kan het eerst zelf proberen op zijn eigen agents.
Vragen die hierbij horen
Kosten subagents extra?
Ja, in tokens. Elke subagent stuurt zijn eigen verzoeken, en die tellen mee voor dezelfde gebruikslimieten als je hoofdgesprek. Zet model: haiku bij eenvoudig werk, en kijk met /usage welk deel elke soort subagent gebruikt.
Ziet een subagent mijn gesprek?
Een gewone subagent niet. Hij begint met zijn eigen systeemprompt, de opdracht die Claude voor hem schrijft, CLAUDE.md (tenzij omitClaudeMd aanstaat), een momentopname van git status en eventuele vooraf geladen skills. Een fork is de uitzondering: die erft het gesprek wel. Een subagent met het veld memory laadt ook zijn eigen blijvende geheugen.
Hoe roep ik een bepaalde subagent aan?
Vraag erom in gewone taal, noem hem met @"code-reviewer (agent)", of start de hele sessie als die agent met claude --agent code-reviewer.
Kan een subagent zelf subagents starten?
Ja, standaard tot drie lagen onder het hoofdgesprek. Met CLAUDE_CODE_MAX_SUBAGENT_SPAWN_DEPTH op 1 zet je dat uit.
